Το «κουφάρι» ενός βυζαντινού πλοίου μήκους δέκα μέτρων και ηλικίας 1.000 ετών, από τα πρώτα ευρήματα, πριν από δύο χρόνια, που έφεραν στο φως οι αρχαιολόγοι στην περιοχή Βλάγκας της Κωνσταντινούπολης, το σημερινό Γενί Καπί

Δύο χρόνια μετά την ανακοίνωση της ανακάλυψης του αρχαιότερου βυζαντινού λιμένα και των τειχών της εποχής του Μεγάλου Κωνσταντίνου (274-337), Τούρκοι αρχαιολόγοι, οι οποίοι ηγούνται στις ανασκαφές, παρουσίασαν τα ευρήματά τους διαβεβαιώνοντας ότι μετά τη συντήρηση και ανασυναρμολόγησή τους τα πλοία του Βυζαντίου θα επιστρέψουν στο Ελευθέριο για να φιλοξενηθούν σε ναυτικό μουσείο, το οποίο πρόκειται να κατασκευαστεί εκεί. Υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα δημιουργήσει πρόβλημα στο γιγάντιο έργο της δημιουργίας υποθαλάσσιας σιδηροδρομικής σήραγγας στα νερά του Βοσπόρου, που θα συνδέει την ευρωπαϊκή με την ασιατική ακτή.

Ο αρχικός προγραμματισμός ήταν να λειτουργεί το 2010 αλλά πήρε αναβολή όταν άρχισαν να αποκαλύπτονται τα πρώτα αρχαιολογικά ευρήματα. Μεταξύ αυτών, το κουφάρι ενός βυζαντινού πλοίου μήκους δέκα μέτρων, ηλικίας 1.000 και πλέον χρόνων, που συγκίνησε τον κόσμο. Ηταν το αρχαιότερο ναυτικό εύρημα του Βυζαντίου και οι αρχαιολόγοι εξέφρασαν τότε βεβαιότητα ότι θα ακολουθήσουν και άλλα. Δύο χρόνια αργότερα, ο εκ των επικεφαλής αρχαιολόγος Μετίν Γκοκτσάι ανακοινώνει ότι βρέθηκαν 31 σκάφη, ιστιοφόρα και κωπήλατα, εμπορικά και πολεμικά, μήκους μέχρι και 25 μέτρα, που χρονολογούνται στους 6ο, 7ο, 9ο, 10ο και 11ο αιώνες.

Ναυπηγική Βυζαντινών

«Απαντούν σε πολλά ερωτήματα που είχαμε για τη ναυπηγική της εποχής του Βυζαντίου», λέει ο Γκοκτσάι. Δίνουν, όμως, επίσης ζωτικές πληροφορίες για όλο το γνωστό κόσμο της εποχής αφού μετέφεραν αγαθά και στρατούς στα πέρατα του Βυζαντίου. «Τα πλοία κατέπλεαν εδώ από όλες τις γωνιές της αυτοκρατορίας. Βρήκαμε αντικείμενα από την Αίγυπτο, την Κύπρο, την Κριμαία, τη Ρωσία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία…», λέει ο αρχαιολόγος Μεμέτ Αλί Πολάτ. «Δεν είναι σύνηθες να βρίσκεις σε έναν τόπο αντικείμενα με τόσες διαφορετικές προελεύσεις». Το Ελευθέριο, άλλωστε, επί αιώνες ολόκληρους ήταν η πύλη των προϊόντων που έφταναν από την Αίγυπτο -κυρίως σιτάρι και κριθάρι- για να θρέψουν τους κατοίκους της Νέας Ρώμης, μεταγενέστερα Κωνσταντινούπολης.

Γιατί ναυάγησαν

Οι ειδικοί προσπαθούν να απαντήσουν στο ερώτημα της αιτίας που προκάλεσε το ναυάγιο δεκάδων σκαφών πριν από τον 6ο αιώνα, αρκετά από τα οποία βρέθηκαν σε πολύ καλή κατάσταση. Οι γεωλόγοι θα βγάλουν τα συμπεράσματά τους, αν και ήδη μια εκδοχή που βασίζεται στη μελέτη στρωμάτων αμμώδους ιζήματος μιλά για ένα τεράστιο τσουνάμι που σάρωσε το Ελευθέριο τον 6ο αι.

Ηδη 12 από τα 31 σκάφη που ανακαλύφθηκαν έχουν αποσυναρμολογηθεί, μετά τοποθετήθηκαν σε γλυκό νερό για να φύγει το αλάτι και έπειτα σε χημικό μπάνιο για να σταθεροποιηθούν πριν μεταφερθούν στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πόλης, όπου θα μονταριστούν ξανά. Η τύχη τους θα εξαρτηθεί από τα σχέδια όσων έχουν χρονικές δεσμεύσεις για την κατασκευή του υποθαλάσσιου τρένου.

από enet.gr

Θα είμαι σύντομος σ’ αυτή την δημοσίευση καθότι τα πράγματα μιλάνε απο μόνα τους.

Ποιές είναι οι αρχές που διέπουν τις δημοκρατικές εκλογές με απλά λόγια: η εφορευτικές επιτροπές είναι ανεξάρτητες, όλοι οι συμμετέχοντες ξεκινούν απο μηδενική βάση ασχέτως του ποσοστού που έλαβαν στις προηγούμενες εκλογές, οι υποψήφιοι δηλώνουν την υποψήφιότητά τους ελεύθερα και εφόσον το επιθυμούν, δικαίωμα ψήφου έχουν όσοι είναι γραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους, για τον υπολογισμό του εκλογικού μέτρου δεν λαμβάνονται υπόψην τα λευκά και τα άκυρα ψηφοδέλτια, δεν επιτρέπεται το “ψηστήρι” μέσα στα εκλογικά κέντρα, οι φάκελοι που φέρουν πάνω απο ένα ψηφοδέλτιο θεωρούνται άκυροι, τα ψηφοδέλτια που έχουν πάνω απο όσους σταυρούς προβλέπεται θεωρούνται άκυρα….

Τώρα ας περάσουμε στις φοιτητικές εκλογές….εδώ θα πρέπει να ξεχάσετε τα όσα ξέρετε…. εδώ η εφορευτική επιτροπή ορίζεται από τις παρατάξεις και η παράταξη που είχε το μεγαλύτερο ποσοστό την προηγούμενη χρονιά έχει την πλειοψηφία των μελών της εφορευτικής επιτροπής, εδώ υποψήφιοι υπάρχουν πολλοί αλλά δεν το ξέρουν ούτε και οι ίδιοι οτι είναι υποψήφιοι, εδώ μπορεί να ψηφίσει και η γιαγιά μου και ας μην έχει πάει ούτε δημοτικό, εδώ σε πάνε καροτσάκι μέχρι την κάλπη και το παραβάν για να ελέγξουν την ψήφο σου, εδώ όσα ψηφοδέλτια και να βάλεις στον φάκελο θεωρούνται έγκυρα, εδώ και 50 σταυρούς να βάλεις πάλι έγκυρη είναι η ψήφος σου, εδώ το εκλογικό μέτρο καθορίζεται με συνυπολογισμό των λευκών για να ενισχύεται έτσι η πρώτη παράταξη, εδώ είναι το γαλαζιο-πρασινο-κόκκινο-κίτρινο πανεπιστήμιο!!!!! Εδώ είναι ο παράδεισος της νοθείας, εδώ εξευτελίζεται η δημοκρατία, εδώ θα βρείς να πραγματεύονται τα όνειρά σου πάνω στα μακρόστενα τραπεζάκια της ακαδημαϊκής διαφθοράς….!

Διαβάζω με έκπληξη τις τελευταίες τρεις ημέρες στις εφημερίδες και στον ηλεκτρονικό τύπο τα άρθρα που αφορούν στα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών. Βλέπω τους συντάκτες να κάνουν μια αγωνιώδη προσπάθεια να ερμηνεύσουν με πολιτικά κριτήρια τα αποτελέσματα και να βγάλουν συμπεράσματα. Είναι ένα ερώτημα βέβαια τα αποτελέσματα αυτά καθ’ εαυτά καθότι κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί για την εγκυρότητά τους.  Απ’ την άλλα ακόμη και αν δεχθούμε αυτή την εγκυρότητα ένα είναι σίγουρο για όσους έχουν ζήσει το ελληνικό πανεπιστήμιο τα τελευταία 5 χρόνια τουλάχιστον, οτι οι φοιτητές ή τουλάχιστον οι φοιτητές εκείνοι που ψηφίζουν τις παρατάξεις που υποστηρίζονται απο τα 2 κόμματα εξουσίας, υποστηρίζουν τισ συγκεκριμένες παρατάξεις για οποιοδήποτε άλλο λόγο μπορείτε να φανταστείτε και πάντως όχι για λόγους πολιτικούς.

Είναι πιά κοινός τόπος για όλους όσουν γνωρίζουν τα  ελληνικά πανεπιστήμια το οτι  η γαλάζια και η πράσινη παράταξη το μόνο που προσφέρουν στους φοιτητές είναι  ρουσφέτια  και μικροεξυπηρετήσεις στα πλαίσια των σχολών τους και τίποτα παραπάνω!

Η συντριπτική πλειοψηφία όσων φοιτητών ψηφίζει, ψηφίζει γιατί χρωστάει ή γιατί έχει να λαβαίνει απο κάποιο φοιτητοπατέρα! Η τιμή είναι μία (η ψήφος), τα προϊόντα πολλά! Μαθήματα, μεταπτυχιακά, καλύτεροι βαθμοί, δικαιολογητικά, πασο, εμπόριο βιβλίων….και δεν έχει τέλος ο κατάλογος των προσφορών…

Εύκολο να καταλάβει λοιπόν κανείς οτι πλέον του 50% των ψήφων που καταμετρήθηκαν φέτος στις φοιτητικές εκλογές είναι προϊόν πελατειακών σχέσεων και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εξαχθούν συμπεράσματα πολιτικά…

«Σκοτώσαμε τον Θεό και ορφανέψαμε»

Ο πατήρ Φιλόθεος Φάρος αποτιμά με λόγο οξύ στην «Κ» τη σχέση μερίδας πιστών με το Θείο και τον ρόλο της Εκκλησίας

Του Νίκου Παπαχρήστου
από την Καθημερινή

«Ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί». Με τα λόγια αυτά που καταρχήν ξαφνιάζουν, σοκάρουν, ο 78χρονος ιερέας π. Φιλόθεος Φάρος αποτιμά τη σημερινή σχέση μεγάλης μερίδας πιστών με το Θείο, μια σχέση «καταναλωτική» την οποία όπως υποστηρίζει ενισχύουν με τη στάση ζωής τους πολλοί κληρικοί. Με λόγο τολμηρό, ενίοτε καυστικό αλλά και αυτοκριτικό ο π. Φιλόθεος είναι ο πρώτος ιερέας που δεν διστάζει να χαρακτηρίσει σωστή την απόφαση για το «σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης» αφού η Πολιτεία απευθύνεται σε πολίτες και όχι σε πιστούς. Χαρακτηρίζει «φαρισαίους» και «υποκριτές» ιεράρχες και κληρικούς που έσπευσαν να μιλήσουν για «πορνεία» και «κουσούρια», υποστηρίζοντας ότι όσοι εμφανίζονται αυστηροί στην πραγματικότητα αναζητούν «άλλοθι» για να αποπροσανατολίσουν από δικές τους «αμαρτωλές» πράξεις. Αυτούς μάλιστα θεωρεί υπεύθυνους για το γεγονός ότι πολλοί νέοι άνθρωποι καταλήγουν σε ψυχιάτρους φορτωμένοι ενοχικά σύνδρομα. «Μακάρι να ενδιαφερόντουσαν για την ελληνική οικογένεια αλλά αδιαφορούν πλήρως», επισημαίνει. Οσο για εκείνους που βλέπουν μια νέα επίθεση κατά της Εκκλησίας απαντά με νόημα: «Η Εκκλησία του Χριστού δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς». Οι θέσεις του πατρός Φιλόθεου Φάρου, όπως τις αναπτύσσει σήμερα στην «Κ», που θίγουν και το πλαίσιο σχέσεων Πολιτείας-Εκκλησίας, σίγουρα θα αποτελέσουν αφορμή διαλόγου, αφού πολλοί θα συμφωνήσουν πολλοί θα διαφωνήσουν, άλλοι θα συνυπογράψουν, άλλοι θα θυμώσουν…

«Η Πολιτεία ορθώς πράττει και προωθεί το Σύμφωνο. Το ερώτημα όμως είναι αν η Ελλάδα είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία ή μια θεοκρατία τύπου «Χομεϊνί». Φαίνεται πως σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό η Ελλάδα είναι θεοκρατία. Είναι χαρακτηριστικό πως υποψήφιοι βουλευτές, δήμαρχοι και άλλοι πολιτευόμενοι πριν ξεκινήσουν την προεκλογική τους εκστρατεία πρέπει να περάσουν να φιλήσουν το χέρι του Δεσπότη. Και θα φροντίσουν οι κάμερες να το απαθανατίσουν αυτό, για να τους δουν οι ψηφοφόροι τους γιατί αλλιώς δεν έχουν ελπίδες…», λέει ο π. Φιλόθεος Φάρος.

Χωρίς περιστροφές δηλώνει στην «Κ» αντίθετος με το πνεύμα της πρόσφατης αυστηρής απόφασης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου που χαρακτήριζε «πορνεία» κάθε συζυγική σχέση εκτός του ορθοδόξου γάμου. «Δείχνει την ουσιαστική απομάκρυνση από το πνεύμα του Ευαγγελίου. Κατά την γνώμη μου διαστρέφεται το πνεύμα της διδασκαλίας του Ιησού Χριστού. Οι κανόνες, σύμφωνα με την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, είναι φάρμακα και παιδαγωγικά μέτρα που χρησιμοποιούνται κατά την κρίση του πνευματικού. Δεν είναι νόμοι. Ο Χριστός άλλωστε ήρθε για να αλλάξει το καθεστώς της ιουδαϊκής παράδοσης και ιδιαίτερα της φαρισαϊκής. Και ζητάει την επιδίωξη της εσωτερικής αναπτύξεως. Οχι την αντιμετώπιση του κακού με μια νομική και αστυνομική αντίληψη. Ομως μέσα στη ζωή της Εκκλησίας το ιουδαϊκό φαρισαϊκό πνεύμα έχει εισχωρήσει από πολύ νωρίς» σημειώνει και προσθέτει: «Ο Χριστός λέει ότι πορνεία και άλλα κακά πράγματα έρχονται από την καρδιά του ανθρώπου. Δεν καταδικάζει κανέναν αμαρτωλό. Μόνο τον υποκριτή. Το πνεύμα του Χριστού δεν είναι νομικό, αλλά προσπαθεί να δείξει ποια είναι η ουσία της αμαρτίας. Δεν είναι μια εξωτερική συμπεριφορά. Για παράδειγμα φόνος για τον Χριστό είναι η απόρριψη του άλλου. Συνεπώς στη διδασκαλία του δεν χωράει η “αυτοδικαίωση”. Κανείς δεν μπορεί να λέει εγώ είμαι ενάρετος και να κατηγορεί κάποιον άλλο σαν αμαρτωλό»…

«Υποκριτές και Φαρισαίοι»

Πολλοί μητροπολίτες αφήνουν να εννοηθεί πως θα πρέπει να επιβληθούν πνευματικές κυρώσεις σε βάρος όσων προχωρήσουν στη σύναψη «Συμφώνου Συμβίωσης». Τι λέει για αυτό ο πατέρας Φιλόθεος;

«Ο Χριστός ήταν σαφής όταν είπε πως δεν ήρθε να κρίνει αλλά να σώσει τον κόσμο. Μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε. Αντιθέτως, καταδικάζει ξεκάθαρα συγκεκριμένες συμπεριφορές όπως την υποκρισία. Μιλώντας στους Φαρισαίους, οι οποίοι έκαναν όσα κάνουμε εμείς οι κληρικοί σήμερα, στηλίτευσε το ενδιαφέρον τους για τα περίτεχνα κοσμήματα, τα περίλαμπρα άμφια, την επιδίωξή τους να κάθονται στις πρώτες θέσεις των δείπνων αλλά και την εκμετάλλευση φτωχών ανθρώπων. Ο Χριστός συνεχώς καταδικάζει την υποδούλωση στα υλικά αγαθά, τη χλιδή και την πολυτέλεια. Ολα αυτά αφορούν εμάς τους παπάδες. Ζούμε ζωή πριγκιπική, μετακινούμεθα με τις κράισλερ και τις μερσεντές, μας υπηρετεί ένα σωρό κόσμος, φορτωνόμαστε όλα αυτά τα χρυσά και έχουμε και την απόλυτη εξουσία στην ψυχή των ανθρώπων. Είναι ανατριχιαστικά πράγματα αν σκεφτείτε ότι γίνονται στο όνομα του Χριστού που περπατούσε ξυπόλητος και δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι. Ε, λοιπόν, είμαστε ανακόλουθοι με όσα δίδαξε ο Χριστός. Και επομένως το λιγότερο που θα περίμενε κάποιος από εμάς είναι να μην πετάμε πέτρες στους άλλους. Οι δικές μας αμαρτίες είναι εκείνες που κυρίως καταδίκασε ο Ιησούς Χριστός. Πώς να το κάνουμε· δεν μίλησε για τις προγαμιαίες σχέσεις, αλλά είπε ξεκάθαρα πως δεν γίνεται να υπηρετεί κάποιος δύο Κυρίους, τον Θεό και τον Μαμωνά. Είπε επίσης πως όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον ένα».

«Εμείς οι παπάδες έχουμε πολλές νευρώσεις σχετικά με τον ερωτισμό. Και πολλά από αυτά που λέμε μπορεί να είναι συνέπεια των νευρώσεών μας», υποστηρίζει μιλώντας στην «Κ» ο π. Φιλόθεος. «Πιστεύω ότι οι αυστηρότεροι από εμάς τους κληρικούς στα θέματα της σεξουαλικής ηθικής είναι είτε πιο νευρωτικοί σε σχέση με τον ερωτισμό είτε κρύβουν τα περισσότερα και θέλουν να έχουν ένα άλλοθι. Εμφανίζονται δηλαδή αυστηροί για να μην επιτρέψουν στον απλό άνθρωπο να σκεφθεί πως αυτοί μπορεί να έχουν μια έντονη προσωπική ζωή, σχετική με αυτό που εξίσου έντονα καταδικάζουν. Αναμφισβήτητα, πάντως, όταν κάποιος ελέγχει τον ανθρώπινο ερωτισμό έχει στα χέρια του αλυσοδεμένους τους ανθρώπους».

Το χάσμα

Τη στιγμή που η Ιεραρχία υποστηρίζει πως το «Σύμφωνο» στρέφεται εναντίον του θεσμού της οικογένειας, ο π. Φιλόθεος κάνει λόγο για πλήρες χάσμα με την κοινωνία. «Ακούω κάποιους μητροπολίτες να λένε ότι ενδιαφέρονται για την ελληνική οικογένεια. Μακάρι να ενδιαφέρονταν, αλλά αδιαφορούν πλήρως και είναι και ανίκανοι να κάνουν κάτι για να αντιμετωπίσουν την κρίση στην οικογένεια. Οι περισσότεροι δεσποτάδες και παπάδες είναι ποιμαντικά ανύπαρκτοι και δεν έχουν σταθεί ποτέ στο πλευρό ενός ανθρώπου που έχει ανάγκη. Οχι να του δώσουμε ρετσέτες, αλλά απλά να σταθούμε πλάι του. Γιατί πολλές φορές αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος που έχει μια δυσκολία δεν είναι να του δώσουμε μια λύση, αλλά να δει ότι νοιαζόμαστε γι’ αυτόν.

Αυτήν τη στιγμή η ελληνική οικογένεια βρίσκεται σε τρομερή κρίση. Σήμερα, ένα τεράστιο ποσοστό νέων είναι παροπλισμένοι με ψυχικές διαταραχές· πολλές από τις οποίες οφείλονται σε κάποιους παπάδες που είναι λαύροι κατά των σαρκικών αμαρτημάτων. Εμείς οι παπάδες οδηγούμε τα παιδιά στους ψυχιάτρους. Οταν ακούω ψυχίατρο παπά να λέει ότι έχει θεραπεύσει ομοφυλοφίλους ξέρω ότι έχει αποπειραθεί να τους κάνει ψυχολογική λοβοτομή. Και τους έχει παραδώσει σε τρομερά βασανιστήρια και ενοχικά σύνδρομα. Ο διεθνούς κύρους κατάλογος της ψυχοπαθολογίας που εκδίδει η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία εδώ και 50 χρόνια δεν θεωρεί την ομοφυλοφιλία αρρώστια. Υπάρχουν όμως Ελληνες παπάδες που τη θεωρούν αρρώστια. Και πιστεύω πως εκείνος που προσπαθεί να θεραπεύσει έναν ομοφυλόφιλο είναι ο ίδιος άρρωστος που χρησιμοποιεί ταλαίπωρους ανθρώπους για να δώσει τη δική του νευρωτική μάχη».

Με έντονη αυτοκριτική διάθεση, ο π. Φιλόθεος καταδικάζει την εξουσιαστική συμπεριφορά ορισμένων κληρικών. «Κοιτάξτε, εμείς οι κληρικοί στο μεγάλο μας ποσοστό εσωτερικά είμαστε τενεκέδες ξεγάνωτοι. Και προσπαθούμε να καλύψουμε την αίσθηση της εσωτερικής μας ανεπάρκειας. Γιατί πολλοί από εμάς, αν μας βγάλετε τα γένια και τα ράσα, δεν είμαστε τίποτα. Θα ήμασταν σκέτα μηδενικά. Ομως με αυτά τα συμπράγαλα που φοράμε αποκτάμε κύρος, μπορούμε να καθορίζουμε τις ζωές των άλλων, κρέμονται οι άλλοι από το στόμα μας, αποκτάμε εξουσία. Και έτσι νομίζουμε ότι θα αυξήσουμε την αυτοεκτίμησή μας. Κούνια που μας κούναγε. Δεν αφορά βέβαια τους πολλούς ότι δεν αυξάνουμε την αυτοεκτίμησή μας. Τους αφορά όμως ότι τους βασανίζουμε και τους οδηγούμε στον Καιάδα των ψυχοφαρμάκων που είναι ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Επίσης, πολλοί κληρικοί θέλουμε να βρούμε κάποιον άλλο τρόπο να δείξουμε ότι έχουμε λόγο υπάρξεως. Ασχολούμαστε με το Σκοπιανό ή με άλλα παρεμφερή πράγματα –άσχετα με την αποστολή μας– για να δείχνουμε ότι κάτι έχουμε κάνει. Εχουν καμία σχέση αυτά με όσα δίδαξε ο Χριστός;».

Για τον π. Φιλόθεο η απάντηση της Εκκλησίας στο «Σύμφωνο» δεν πρέπει να είναι η τιμωρία όσων το επιλέξουν, αλλά η πρόταση ζωής που κάνει ο Χριστός. «Οι βασικές αρχές του Χριστού είναι η αγάπη του ανθρώπου για τον Θεό και η αγάπη για τον συνάνθρωπο. Η σχέση με τον άλλο είναι βασική πηγή ζωής για τον άνθρωπο. Αλλά οι σχέσεις είναι περίπλοκες και χρειάζεται αγώνας για να είναι όσο γίνεται περισσότερο υγιείς. Η ερωτική πλευρά τους είναι η πιο καίρια. Και εκεί εύκολα γίνονται πολλές εκτροπές. Οσες περισσότερες τόσο λιγότερη πληρότητα ζωής υπάρχει. Και η πληρότητα στη ζωή έρχεται μέσα σε σχέσεις ουσιαστικές, που παίρνουν χρόνο, κόπο, θέλουν αγώνα. Αν ζητούν οι νέοι κάποιο συγχωροχάρτι δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τους παπάδες που τους το αρνούνται», επισημαίνει. «Στις μέρες μας ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί. Τα λόγια που λέμε, τα μεγάλα, τα επουράνια, τα πνευματικά όχι μόνο δεν ακτινοβολούν πίστη, αλλά φανερώνουν την αγωνία μας να καλύψουμε την έλλειψη της πίστεώς μας. Γιατί η πίστη δεν μεταδίδεται με μπλα μπλα, αλλά ακτινοβολεί. Δεν λες εγώ πιστεύω, αλλά ο τρόπος που ζεις δείχνει ότι πιστεύεις. Σήμερα ο τρόπος ζωής όλων μας δείχνει ότι δεν πιστεύουμε. Προσεγγίζουμε την πίστη σαν ένα καταναλωτικό αγαθό. Εχουμε από αυτό, από εκείνο, τα έχουμε όλα και λέμε άντε τώρα να εξασφαλίσουμε και ένα οικοπεδάκι στον παράδεισο».

Ποιος είναι

Ο π. Φιλόθεος Φάρος σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο Σχολή, Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ποιμαντική Ψυχολογία στις ΗΠΑ. Χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας το 1962 στην Ελλάδα. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως εφημέριος στις ΗΠΑ. Δίδαξε Ποιμαντική Ψυχολογία στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη από το 1969 έως το 1976. Υπηρέτησε ως ιερέας-σύμβουλος στο νοσοκομείο J.B. Thomas Day Care παρέχοντας ποιμαντική υποστήριξη σε νεαρά ζευγάρια που τα παιδιά τους αντιμετώπιζαν σοβαρές ασθένειες καθώς επίσης και ως προϊστάμενος του τμήματος Οικογενειακής Στήριξης στην πρότυπη ψυχιατρική κλινική Human Resource Institute στη Βοστώνη από το 1970 μέχρι το 1976.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1976, ασχολήθηκε συστηματικά με το συγγραφικό έργο καθώς επίσης, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90, με το Συμβουλευτικό Κέντρο Νεότητας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Σήμερα, συνταξιούχος πλέον, λειτουργεί κάθε Κυριακή στον Αγιο Νικόλαο Ραγκαβά της Πλάκας. Πάντοτε μετά τη λειτουργία συζητάει με νέα ζευγάρια και νέους για τα θέματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.

«Πιστεύω ότι πρόκειται για μονομερή απόφαση εκ μέρους μιας περιοχής της πρώην Γιουγκοσλαβίας, η οποία αποφάσισε να αυτο-ονομαστεί Μακεδονία, τη στιγμή που το όνομα αναφέρεται ιστορικά σε μια περιοχή της Ελλάδας με αδιαμφισβήτητη ελληνική παράδοση, και να χρησιμοποιήσει ένα καθαρά ελληνικό σύμβολο, τον Ηλιο της Βεργίνας, το οποίο ανήκει στην αλεξανδρινή παράδοση. Πολλά έθνη που δεν γνωρίζουν καλά την περιπλοκότητα των βαλκανικών προβλημάτων θεώρησαν το πρόβλημα δευτερεύον, χωρίς σημασία. Είναι ξεκάθαρο, η Ελλάδα έχει πολιτισμένες διεκδικήσεις, αλλά δημιουργείται ένταση την οποία θα έπρεπε να έχουμε αποφύγει εάν όλα τα κράτη, τα ευρωπαϊκά, της ευρύτερης περιοχής και γενικά η διεθνής κοινότητα, είχαν μελετήσει το θέμα σε βάθος και είχαν αποθαρρύνει την ΠΓΔΜ από το να χρησιμοποιήσει τη συγκεκριμένη ονομασία. Σίγουρα τότε θα είχε βρεθεί κάτι άλλο».

Η διεθνής επικαιρότητα κυριαρχείται βέβαια από το Κόσοβο και τα παρεπόμενά του…

«Φυσικά, βλέπουμε ήδη την άμεση αντίδραση στο Θιβέτ. Από τη μονομερή διακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσόβου και μετά, είδαμε να αναζωπυρώνονται κινήματα τα οποία διεκδικούν την ίδια μεταχείριση από τη διεθνή κοινότητα. Με πρώτο το Θιβέτ, ακόμα κι αν ο Δαλάι Λάμα δήλωσε ότι δεν διεκδικεί ανεξαρτησία ούτε καν αυτονομία. Παντού στον κόσμο εκφράζονται εσωτερικές εθνικιστικές τάσεις. Στην Αμπχαζία, μια περιοχή που είναι “εικονικά” ανεξάρτητη μέσα στη Γεωργία, ο κόσμος ζητεί την ανεξαρτησία. Το ίδιο και στην Υπερδνειστερία και αλλού.

Είναι φανερό ότι η περίπτωση του Κοσόβου είναι ξεχωριστή και θα πρέπει να υπολογίσουμε τις διεκδικήσεις των Κοσοβάρων. Είναι όμως κρίμα που η δήλωση ανεξαρτησίας, μέσα στη σημερινή σύγχρονη Ευρώπη, είναι μια δήλωση μονομερής και όχι αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων και συναίνεσης».

Η ΠΓΔΜ και το Κόσοβο, αλλά και η ευθυγράμμιση της γαλλικής διπλωματίας με τις ΗΠΑ δεν σηματοδοτούν τη δυναμική «επιστροφή» των Αμερικανών στην Ευρώπη;

«Δεν είναι εύκολο να το πει κανείς. Είναι εύκολο βέβαια να διαπιστώσει την επανευθυγράμμιση της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής με τις ΗΠΑ. Και μάλιστα είναι λάθος μου το “επανευθυγράμμιση γιατί η Γαλλία ποτέ δεν ευθυγραμμίστηκε”, με τις ΗΠΑ, ούτε πριν ούτε μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμα κι αν πάντοτε υπήρξε αδιαμφισβήτητος σύμμαχός τους. Ωστόσο η εξωτερική πολιτική της υπήρξε πάντα αυτόνομη και συχνά αντίπαλη της πολιτικής των ΗΠΑ, το είδαμε άλλωστε με τον πόλεμο στο Ιράκ πρόσφατα, αλλά και παλιότερα, όπως με την αναγνώριση της Κίνας ή τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Ετσι λοιπόν το φαινόμενο που παρατηρούμε είναι πρωτόγνωρο και μάλιστα για μέτωπα τα οποία δεν αντιπροσωπεύουν συμφέροντα για τη Γαλλία. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, στην πρόσφατη απόφαση του προέδρου Σαρκοζί να “υπακούσει” στην αμερικανική επιταγή για αύξηση των στρατευμάτων στο Αφγανιστάν και να στείλει χίλιους στρατιώτες εκεί. Πρόκειται για πραγματική στρατιωτική επιχείρηση, και μάλιστα χωρίς να ζητηθεί η γνώμη της αντιπολίτευσης ή του Κοινοβουλίου».

Υπάρχει όμως και η προσέγγιση με τη Βρετανία…

Η στροφή αυτή είναι ιστορική για τη γαλλική διπλωματία. Την ίδια στιγμή γυρίζουμε την πλάτη στη Γερμανία. Ομως, η σύγχρονη Ευρώπη χτίστηκε γύρω από τον άξονα Παρίσι-Βερολίνο. Η προσέγγιση με τη Βρετανία, η οποία είναι ιστορικά ευθυγραμμισμένη με την αμερικανική πολιτική, είναι ακόμα μία ένδειξη της γαλλο-αμερικανικής συνεργασίας. Ο πρόεδρος Σαρκοζί έχει δηλώσει πολλές φορές ότι θα πρέπει ν’ ακολουθήσουμε τη γραμμή Μπους στη Μέση Ανατολή, γεγονός που προκαλεί ανησυχία στις αραβικές χώρες, αλλά και σε όλους όσοι εκτιμούν ότι η κυβέρνηση Μπους δεν έκανε παρά μόνο λάθη».

Τι περιμένουμε από τον επόμενο Αμερικανό πρόεδρο;

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μεγαλύτερη παγκόσμια δύναμη, η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη και η αλλαγή στην κεφαλή τους σηματοδοτεί και αλλαγή -τουλάχιστον στη μορφή- της διεθνούς διπλωματίας. Βεβαίως, με ή χωρίς Μπους, τα αμερικανικά συμφέροντα παραμένουν τα ίδια, αλλά ο Μπους δεν είναι Κλίντον, ο Κλίντον δεν είναι Μπους πατήρ και ούτω καθεξής. Βρισκόμαστε σήμερα στο τέλος της εποχής Μπους, μιας εποχής καταστροφικής για τη διεθνή πραγματικότητα, γιατί βασίστηκε στην επιβολή δύναμης, η οποία τελικά δεν έλυσε κανένα απολύτως πρόβλημα, μόνο καινούργια δημιούργησε. Τώρα το σενάριο είναι Ρεπουμπλικάνοι ή Δημοκρατικοί. Ο ΜακΚέιν, παρ’ όλο που είναι υπέρ της διατήρησης του στρατού στο Ιράκ, δεν έχει τις ίδιες θέσεις με τον Μπους, σε σημείο που οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί δεν τον αναγνωρίζουν για Ρεπουμπλικάνο. Οι Δημοκρατικοί από την άλλη πλευρά θα αποσύρουν τα στρατεύματα και αυτό θ’ αλλάξει αρκετά την κατάσταση σε μια περιοχή όπου πρέπει να υπάρξει άμεση και δίκαιη λύση στο ζήτημα της Παλαιστίνης, στη δημοκρατία στον αραβικό κόσμο, στα εγκαταλειμμένα μέτωπα, όπως αυτό της Σομαλίας. Η κυβέρνηση Μπους αφήνει πίσω της ερείπια»

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Η επιστολή για τα Σκόπια

«Είναι ασχήμια να ανεχόμαστε να μας περιφρονούν και να μας βρίζουν»

Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών, δηλαδή ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο μελλοντικός πρόεδρος, η κολοσσιαία πολεμική μηχανή έχει ήδη μπει μπροστά με στόχο την εξόντωση όλων όσους θεωρεί εχθρούς της. Ακόμα κι αυτών -όπως η Ελλάδα- που δεν υπακούνε τυφλά στις εντολές της. Ιράν, Κορέα, αραβικός κόσμος (μη υποτελής) και φυσικά άμεσα η Ρωσία και στο βάθος η Κίνα. Μετά θα ’ρθει η σειρά των «ατάκτων» της Νότιας Αμερικής. Ενας νέος θανάσιμος κίνδυνος, πολυπρόσωπος, πολυπλόκαμος σαν χταπόδι, κάνει αργά αλλά σταθερά την εμφάνισή του στο προσκήνιο της παγκόσμιας Ιστορίας.

Σημερινός στόχος είναι τα Βαλκάνια, με κύριο σύμμαχο τη «μεγάλη Αλβανία», ξεκινώντας από το Κόσοβο, με συνεργάτες τους υπευθύνους για μαζικές δολοφονίες Ου-τσε-κα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, γεγονός πρωτοφανές για τη χώρα μας, μερικοί «επιστήμονες» επέλεξαν το αμφιθέατρο του Παντείου Πανεπιστημίου για να αναπτύξουν δημόσια την υποστήριξή τους σ’ ένα βασικό αίτημα της «Μεγάλης Αλβανίας», την κατάκτηση της Ηπείρου έως την Πρέβεζα, με τη δικαιολογία ότι ανήκε στην αλβανική Τσαμουριά, απ’ όπου τους έδιωξαν με εγκληματικές πράξεις οι Ελληνες.

Ασφαλώς πρόκειται για οργανωμένη προβοκάτσια των ΗΠΑ, ώστε να μελετηθούν οι δικές μας αντιδράσεις και να προπαρασκευασθεί ψυχολογικά η εδαφική επέκταση της Αλβανίας μετά το Κόσοβο και σε ένα μεγάλο τμήμα των αλβανοφώνων περιοχών των Σκοπίων και ακολούθως και σε δικά μας εδάφη.

Από την άλλη μεριά, η σύμπλευση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ στο Κόσοβο -που έσπευσε πρώτη αυτή να το αναγνωρίσει- προετοιμάζει το έδαφος για πονηρά σχέδια σε βάρος της χώρας μας με βάση όχι μόνο το Αιγαίο και την Κύπρο αλλά και τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη που ακολουθώντας το παράδειγμα του Κοσόβου μπορεί να διεκδικήσει τη δική της ανεξαρτησία.

Η ηγεσία των Σκοπίων φαίνεται ότι γνωρίζει από πρώτο χέρι αυτά τα σχέδια των ΗΠΑ και γι’ αυτό δείχνει αυτή την αλαζονική αδιαλλαξία. Και πράγματι σ’ αυτή τη φάση συμπορεύονται με την πολιτική που εκθέσαμε. Ομως, τι θα κάνουν όταν θα ξεκινήσει η επόμενη φάση, της φιλοαλβανικής τακτικής, οπότε το κρατίδιό τους θα κοπεί στη μέση; Γιατί θα πρέπει να γνωρίζουν τόσο αυτοί όσο και οι ΗΠΑ ότι μπορούν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες, όμως φυλετικά είναι Σλάβοι και ως εκ τούτου κατατάσσονται ουσιαστικά στη χορεία των εχθρών των ΗΠΑ μαζί με τη Ρωσία, τη Σερβία αλλά και τη Βουλγαρία, που κι αυτή δεν πρέπει να έχει αυταπάτες.

Ετσι, γυρίζοντας σε μας τους Ελληνες, θα πρέπει να δούμε ότι η κατάσταση όπως εξελίσσεται είναι παραπάνω από τραγική. Δεδομένου ότι οι Αμερικανοί δεν πείθονται πια από όσες υποκλίσεις κι αν κάνουν απέναντί τους οι ποικιλόμορφες αμερικανόφιλες ηγεσίες. Κι αυτό γιατί φοβούνται και μισούν το λαό μας, για τον οποίο είναι βέβαιοι ότι στη μεγάλη του πλειοψηφία απορρίπτει τα φιλοπόλεμα σχέδιά τους. Και γι’ αυτό θέλει να μας τιμωρήσει με κάθε τρόπο. Εκτός κι αν αποφασίσουμε όλοι μαζί να γονατίσουμε και να φιλήσουμε τα πόδια τους κάνοντας όρκους ότι από δω και στο εξής θα είμαστε καλά παιδιά και πειθήνια όργανα στην όποια πολιτική τους.

Ομως, αφού το παιχνίδι είναι έτσι κι αλλιώς για μας χαμένο, τότε ας πέσουμε με το κεφάλι ψηλά. Ας μην περιμένουμε βοήθεια από πουθενά. Ούτε έχουμε συμμάχους. Είμαστε εμείς κι εμείς. Ας φροντίσουμε λοιπόν να είμαστε τουλάχιστον ωραίοι, περήφανοι και -γιατί όχι- χαρούμενοι, αφού θα έχουμε πάρει τη μεγάλη απόφαση, να γίνουμε όλοι μαζί μια γροθιά, ενωμένοι μπροστά στην προδοσία και την ασχήμια που χτυπάει την πόρτα μας.

Γιατί είναι προδοσία η αναγνώριση του Κοσόβου χωρίς την έγκριση της διεθνούς κοινότητας, του ΟΗΕ. Δηλαδή μιας επαρχίας που από αιώνες αποτελεί τμήμα της Σερβίας. Και τι θα νιώθαμε εμείς αν μεθαύριο μας έπαιρναν με το έτσι θέλω τη μισή Κύπρο, τη Θράκη ή την Ηπειρο;

Οπως είναι ασχήμια να ανεχόμαστε να μας περιφρονούν και να μας βρίζουν -οχυρωμένοι κάτω από τα σκέλια των Αμερικανών- οι Σκοπιανοί κι εμείς να τους παρακαλάμε και να ζητάμε τη μεσολάβηση των Αμερικανών χάνοντας κάθε μέρα και πιο πολύ την αξιοπρέπεια και την υπερηφάνειά μας. Ας κλείσουμε λοιπόν τα σύνορα κι ας σταματήσουμε τις διπλωματικές και οικονομικές μας σχέσεις κι ας τους αφήσουμε να αυτοαποκαλούνται όπως θέλουν κοροϊδεύοντας τους εαυτούς τους.

Οφείλουμε να περάσουμε κι αυτή τη νέα δοκιμασία με το κεφάλι ψηλά. Μπορεί να υποφέρουμε, όμως το ζητούμενο για μας είναι να παραμείνουμε Ελληνες. Και θα παραμείνουμε Ελληνες. Ας μην ξεχνάμε από πόσες και ποιες σκληρές δοκιμασίες περάσαμε ως τώρα, όμως πάντοτε στο τέλος βγήκαμε νικητές. Το ίδιο θα συμβεί και στο μέλλον.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Αθήνα, 23.2.2008

Κατά την αρχαιότητα ουδέποτε αμφισβητήθηκε η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Οι αρχαίοι συγγραφείς συνδέουν γενεαλογικά τους Μακεδόνες με τους Δωριείς ή τους Αιολείς, δηλαδή άλλες ελληνικές φυλές νοτιότερα. Η ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων προκύπτει από τις ιστορικές πηγές, τα γλωσσολογικά δεδομένα και επιβεβαιώνεται με τα πιο πρόσφατα αρχαιολογικά ευρήματα. Ολα αποδεικνύουν τη σύνδεση του μακεδονικού χώρου με τον ελλαδικό ήδη από τη μυκηναϊκή εποχή. Οι εγκυρότεροι Ελληνες και ξένοι μελετητές τεκμηριώνουν το γεγονός και δεν αφήνουν περιθώρια για σοβαρές αμφισβητήσεις.

Κατά την αρχαιότητα, όπως δεν αμφισβητούνταν η ελληνικότητα των Μακεδόνων, έτσι δεν υπήρχε αμφισβήτηση και για το ελληνόφωνο των κατοίκων της.

Διαφωνίες για το θέμα διατυπώθηκαν για πολλούς λόγους, επιστημονικούς και μη, σε πολύ νεότερες εποχές. Από τον 19ο αιώνα ορισμένοι ερευνητές, υπερτονίζοντας υπαρκτά ζητήματα και παραβλέποντας την πληθώρα των στοιχείων περί ελληνικότητας του φύλου και της γλώσσας των Μακεδόνων, ανέπτυξαν διάφορες υποθέσεις. Υποστηρίχτηκε ότι πρόκειται:

• Για μια γλώσσα μεικτή με βάση την ελληνική και επιδράσεις θρακο-ιλλυρικές. Είτε και αντιστρόφως, δηλαδή, για θρακο-ιλλυρική με ελληνικές επιδράσεις,
• Για ιδιαίτερη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, που ήταν διαφορετική, όμως, από τις σύγχρονες ελληνικές διαλέκτους.

Τη επιστημονική διαφωνία συντηρούσε, μέχρι πριν από μερικά χρόνια, η απουσία γραπτών μακεδονικών πηγών. Οι γνωστές μακεδονικές επιγραφές, χρονολογημένες από τις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα, ήταν γραμμένες στην Αττική Κοινή, η οποία είχε εξαπλωθεί.

Μέχρι τότε οι σχετικές συζητήσεις-επιστημονικές ή πολιτικο-ιστορικές- στηρίζονταν στις 150 περίπου «γλώσσες» (διαλεκτικές λέξεις), που παρέδωσαν αρχαίοι συγγραφείς και λεξικογράφοι ως μακεδονικές. Οπως, επίσης, στον μεγάλο αριθμό μακεδονικών ονομάτων.

Η ανασκαφική, όμως, έρευνα τις τελευταίες δεκαετίες, με την αποκάλυψη κειμένων στη Μακεδονική, δεν αφήνει περιθώρια για επιστημονικές διαφωνίες περί της ελληνικότητας ή όχι της γλώσσας των Μακεδόνων.

Η απάντηση, λοιπόν, σήμερα στο ερώτημα ποια γλώσσα μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες είναι κατηγορηματική. Μιλούσαν μια ελληνική διάλεκτο.

Αιολική με δωρικά στοιχεία
Η γλώσσα τους, όπως δέχονται σήμερα οι περισσότεροι ειδικοί, ήταν αιολική, ανάμεικτη με δωρικά στοιχεία και προφανώς με άλλες επιδράσεις. Για τη Μακεδονική, εκτός από ορισμένους αρχαϊκούς τύπους, γνωρίζουμε ότι μετέτρεπε συχνά το «φ» σε «β» και μερικές άλλες τέτοιες μεταβολές. Ετσι έλεγαν κεβαλή αντί κεφαλή, Βίλιππος αντί Φίλιππος, Βαλλήνη αντί Παλλήνη κ.λπ.

Γενικώς, η φωνητική διαφορά που διακρίνει την αρχαία Μακεδονική από τις άλλες σύγχρονες ελληνικές διαλέκτους («β» αντί «φ», «δ» αντί «θ» και «γ» αντί «χ» ) είναι ένα γλωσσικό φαινόμενο απολύτως εξηγήσιμο στο πλαίσιο της ελληνικής διαλεκτολογίας.

Αυτό το εξηγήσιμο εξακολουθούν ν αρνούνται ερευνητές και φορείς στην ΠΓΔΜ, υπό το πρίσμα των γνωστών σκοπιμοτήτων. Ανήκε, λένε, η μακεδονική σε άλλη γλωσσική οικογένεια, αφού τα ινδοευρωπαϊκά «μέσα δασέα» bh, dh, gh στην ελληνική αντιπροσωπεύονται με τα φ, χ, θ και στη μακεδονική με τα β, δ, γ.

Τα άλλα επιχειρήματα περί βαρβάρων αλλόγλωσσων Μακεδόνων, που στηρίζονται σε παραποιήσεις αρχαίων αποσπασματικών κειμένων, δεν αντέχουν σε κριτική…

Οι περισσότεροι γλωσσολόγοι που έχουν ασχοληθεί με το ζήτημα, ερμηνεύουν και εξηγούν τις διαφορές ως εξής:

-Ο μακεδονικός κορμός διαχωρίστηκε από τον ιωνικό, αιολικό-αχαϊκό και δωρικό πριν η πρωτοελληνική γλώσσα διαμορφώσει από τους αντίστοιχους ινδοευρωπαϊκούς φθόγγους τα φ, θ, χ και ακολούθησε δική του εξέλιξη.

-Οι αρχαίοι Μακεδόνες, αφομοιώνοντας Θρακο-Ιλλυριούς πληθυσμούς, δέχτηκαν την επίδρασή τους ως προς τα συγκεκριμένα φθογγικά στοιχεία.

Αλλες ερμηνείες, όπως η «σκοπιανή», έχουν το φολκλορικό στοιχείο τους, αλλά όχι το επιστημονικό.

Το ομηρικό μακεδνός

Η ονομασία της Μακεδονίας σχετίζεται άμεσα με το ομηρικό μακεδνός, που σημαίνει ψηλός, μεγαλόσωμος. Ο όρος «Μακεδονίς γη» χρησιμοποιήθηκε μια φορά από τον Ηρόδοτο για να ορίσει τη γεωγραφική κοιτίδα των αρχαίων Μακεδόνων. Ολες οι αρχαίες πηγές, μηδέ εξαιρουμένου του Ηροδότου, χρησιμοποιούν τον όρο Μακεδονία για να δηλώσουν το συγκροτημένο μακεδονικό βασίλειο, που ιδρύθηκε γύρω στα μέσα του 7ου π.Χ. αιώνα στις βόρειες παρυφές των Πιερίων. Με ορμητήριο την πρωτεύουσα Αιγές τα περιορισμένα όρια του βασιλείου στην Κ. Μακεδονία θα επεκταθούν δυτικά και ανατολικά…

Η Ταύτιση με Δωριείς

Οι αρχαίοι συγγραφείς σπάνια αναφέρονται στη γλώσσα των Μακεδόνων. Οι ιστορικοί Τίτος Λίβιος και Στράβων, όπως περιγράφουν τη γλώσσα τους (ίδια με Αιτωλών, Ακαρνάνων και Ηπειρωτών), την κατατάσσουν στη δωρική. Ετσι, συνεχίζουν την παράδοση του Ηροδότου, που ταυτίζει Μακεδόνες και Δωριείς, όπως άλλωστε ο Θουκυδίδης κι άλλες μεταγενέστερες πηγές. Τα επιγραφικά ευρήματα έως τώρα επιβεβαιώνουν τη σύνδεση. Αντίθετα, η άλλη μυθολογική παράδοση, που κρατά από τον ιστορικό Ελλάνικο και θέλει τους Μακεδόνες (επομένως και τη γλώσσα τους) να είναι συγγενείς με τους Αιολείς, δεν ενισχύεται…

«Διαλεκτικά» προβλήματα

Σήμερα οι ερευνητές που τεκμηριώνουν ή δέχονται την ελληνικότητα της μακεδονικής διαλέκτου, δεν συμφωνούν σε πολλά ζητήματα. Δίνοντας ο καθένας έμφαση σε άλλα σημεία άλλοτε υποστηρίζεται ότι ανήκει στον αιολικό κλάδο κι άλλοτε στον δωρικό. Οτι έχει ανάμεικτα στοιχεία από τις δύο ή και από άλλες διαλέκτους. Ακόμη ότι υπήρχαν δύο «εσωμακεδονικοί » διάλεκτοι. Μια συγγενική με την αιολική και άλλη με τη δωρική, που μιλούνταν στην Ανω Μακεδονία. Η μελέτη και η ανάλυση της μακεδονικής διαλέκτου έχουν δρόμο ακόμη να διανύσουν…

«Αρωμα» από το αρχαίο μακεδονικό λεξιλόγιο

ΟΙ ΜΗΝΕΣ
Περίτιος (Ιανουάριος), Δύστρος (Φεβρουάριος), Ξανδικός (Μάρτιος), Αρτεμίσιος (Απρίλιος), Δαίσιος (Μάιος), Πάναμος (Ιούνιος), Λώος (Ιούλιος), Γορπιαίος (Αύγουστος), Υπερβερεταίος (Σεπτέμβριος ), Δίος (Οκτώβριος), Απελαίος (Νοέμβριος), Αυδυναίος είτε Αυδναίος (Δεκέμβριος).

ΑΝΘΡΩΠΩΝΥΜΙΑ
Αδυμος (από το ηδύς), Αδίστα (Ηδίστη), Αρχέλαος, Δρύκαλος (δρυς +κάλλον =ξύλο), Θετίμας (Θεοτίμης), Κατάνικος, Κοπρία, Λανίκα, Λαοδίκα, Νικάνωρ, Περδίκκας (από το πέρδιξ=πέρδικα), Πτολεμαίος, Σέλευκος, Φίλιππος ( Βίλιππος), Φιλώτας…

«ΓΛΩΣΣΕΣ»
Αγημα, αγκαλίς (δρεπάνι), αργίπους (αετός), δράμις (είδος ψωμιού), ζέρεθρον (βάραθρο), ινδέα (μεσημέρι), καρπαία (είδος χορού), καυσία (καπέλο), κοράσιον, πέλλα (λιθάρι), ταγόναγα (ταγός, αρχή), τελεσιάς (είδος χορού), χάρων (λιοντάρι), κεβαλή (κεφαλή)…

Η επιβεβαίωση ήρθε από τις επιγραφές

Η μακεδονική διάλεκτος για πολλούς και διάφορους λόγους δεν φαίνεται να έγινε ποτέ φιλολογικό και λογοτεχνικό όργανο. Γνωρίζουμε μόλις δύο στίχους από την κωμωδία «Μακεδόνες» του Στράτιδος. Στο απόσπασμα γίνεται κάποιος διάλογος:

Α. Η σφύραινα δ’ έστι τις;
Β. Κέστραν μεν ύμμες ωττικοί κικλήσκετε
(Α. Και ποια είναι η σφύραινα;
Β. Το ψάρι που εσείς οι Αττικοί κέστρα ονομάζετε)

Οι αρχαίοι συγγραφείς όταν έγραφαν για τους Μακεδόνες ότι μιλούσαν «μακεδονιστί» αναφέρονταν σε μια διάλεκτο της Ελληνικής κι όχι σε μια μη Ελληνική γλώσσα. Η διάλεκτος ήταν, βεβαίως, αρκετά διαφοροποιημένη από την καθιερωμένη και τη γενικευμένη κοινή ελληνική, που απλώθηκε από τα τέλη του 5ου – αρχές 4ου π.Χ. αιώνα σε όλες τις ελληνόφωνες περιοχές (συμπεριλαμβανόμενης και της Μακεδονίας).

Προφανώς η μακεδονική διάλεκτος θα εξακολουθούσε να μιλιέται παράλληλα με την κοινή ελληνική.

Μέχρι το 1986 αυτό ήταν μια υπόθεση. Τότε αποκαλύφτηκε και απόσπασμα επιγραφής στην Πέλλα σε μακεδονική διάλεκτο (χρονολογείται γύρω στο 380 π.Χ.). Πρόκειται για κατάδεσμο (μαγικό κείμενο), χαραγμένο σε μολύβδινο έλασμα για να αποτραπεί ο γάμος του αγαπημένου της γυναίκας, που έκανε τα «μάγια» με άλλη γυναίκα.

Η επιγραφή, όπως κι άλλες που έχουν στο μεταξύ αποκαλυφθεί, επιβεβαιώνουν πανηγυρικά την ελληνικότητα της μακεδονικής διαλέκτου.

Πρώτος παραλογισμός
Θέλουν να γεφυρώσουν χάσμα 13-14 αιώνων

Εχουμε συνηθίσει, με την εμφάνιση του «Σκοπιανού» στο βαλκανικό προσκήνιο, να επισημαίνουμε τον παραλογισμό των γειτόνων μας να αναζητούν ρίζες εκεί όπου δεν υπάρχουν. Η κατασκευή, βεβαίως, εθνικού παρελθόντος από τότε που εμφανίστηκαν τα κράτη-έθνη, είναι μια πολύ γνωστή και συνηθισμένη διαδικασία.

Αυτό που είναι μάλλον πρωτοφανές στην κατασκευή μιας ενιαίας «μακεδονικής εθνότητα», η οποία έλκει δήθεν την καταγωγή της από την αρχαία Μακεδονία, είναι ανοησία. Τα στοιχεία, που προσκομίζονται για την ύπαρξη μακεδονικού λαού και έθνους, καλούνται να γεφυρώσουν ένα ιστορικό χάσμα 13-14 αιώνων.

Τόσοι μεσολαβούν μεταξύ των πρώτων εγκαταστάσεων σλαβικών φύλων στα Βαλκάνια (6ος- 7ος μ.Χ. αιώνα) και της εμφάνισης του πρώτου συγκροτημένου αρχαίου μακεδονικού κράτους (7ος π.Χ. αιώνας). Αυτός ο προσδιορισμός των αντίστοιχων χρονολογικών περιόδων, με κάποιες μικρές παραλλαγές που δεν αλλάζουν την ουσία, είναι αποδεκτός απ όλους. Είναι δυνατόν, ανεξαρτήτως των όσων ακολούθησανστην περιοχή από τότε μέχρι τη σύγχρονη εποχή, να γεφυρωθεί αυτό το… χάος;

Είναι και ιδού πώς: -Οι παλιότεροι κάτοικοι της αρχαίας Μακεδονίας ήταν αυτόχθονες, αρχαία φύλα (ιλλυρικά και θρακικά). Δεν ήταν Ελληνες… -Τα ελληνικά στοιχεία στην περιοχή ήταν εισαγόμενα από τις νοτιότερες ελληνικές πόλεις – κράτη, από τις αποικίες τους στη Χαλκιδική και τα μακεδονικά παράλια, όπου κυριαρχούσαν Ελληνες. -Οταν οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν από τις περιοχές βορείως του ποταμού Δνείπερου στα Βαλκάνια αναμείχτηκαν με τους παλιότερους κατοίκους -Από την πρόσμειξη προέκυψε στη διαδρομή των βυζαντινών πρώτα και των οθωμανικών ύστερα αιώνων ένα νέο έθνος, το σλαβο-μακεδονικό. Με δική του γλώσσα, πολιτισμό, συνείδηση και ούτω καθεξής…

Μέσα σ’ αυτό το μυθικο-ιστορικό πλαίσιο οι αρχαίοι Μακεδόνες «ανήκουν» στην ΠΓΔΜ! Το προαπαιτούμενο για την οικοδόμηση αυτής της σλαβομακεδονικής εκδοχής της ιστορίας είναι ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν Ελληνες. Για την εδραίωση του ισχυρισμού αυτού επικαλούνται επιλεκτικά και αποσπασματικές κάποιες αρχαίες πηγές με τις οποίες «αποδεικνύεται» ότι οι Μακεδόνες ήταν βάρβαροι και όχι Ελληνες… Παρά την αντι-ιστορική αυτή εξήγηση πάλι, όμως, το σλαβομακεδονικό σχήμα δεν έχει κάποια ορθολογική βάση. Διότι, έστω και αν γίνουν δεκτοί οι αναπόδεικτοι ισχυρισμοί ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ανήκαν στα ελληνικά φύλα της εποχής, ούτε μιλούσαν μια ελληνική διάλεκτο, πώς γίνεται να είναι πρόγονοι των σλαβικών φύλων; Αλλά αυτός δεν είναι ο μοναδικός κύκλος του παράλογου…

Δεύτερος παραλογισμός
Περί τριχοτόμησης και… κληρονομιάς

Μετά τον πρώτο παραλογικό κύκλο ανοίγει αναπόφευκτα και δεύτερος. Επειδή αν δεχτεί κάποιος, κάνοντας άλμα 13-14 αιώνων, ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες είναι με ορισμένους τρόπους «πρόγονοι» των Σλάβων στην περιοχή, πώς γίνεται η κληρονομιά αυτή να ανήκει αποκλειστικά στους Σλαβομακεδόνες της ΠΓΔΜ και όχι στους «ομοεθνείς» τους που βρέθηκαν στη Βουλγαρία; Είτε ακόμη και σε κείνους της Ελλάδας, που είναι και οι περισσότεροι;

Το «κενό» έρχεται να καλύψει ένα άλλο σχήμα περί ,νεότερης τριχοτόμησης του χώρου της αρχαίας Μακεδονίας ,(σε Σερβία, Ελλάδα, Βουλγαρία) μετά τους Βαλκανικούς πολέμους. Κρατική οντότητα και ανεξάρτητη, όμως, είναι ,μόνο η πρώην γιουγκοσλαβική Μακεδονία, επομένως αυτή είναι ο συνεχιστής και κληρονόμος. Αναλόγως των εποχών και των διαφορετικών εθνικών και πολιτικών σκοπιμοτήτων, η «άλλη» Μακεδονία, πέραν της πρώην γιουγκοσλαβικής, είτε είναι υπόδουλη (σε Ελληνες και Βούλγαρους) είτε ανήκει μεν σε αυτές τις χώρες, όπου όμως υπάρχουν «μακεδονικές μειονότητες»…

Αλλά υπάρχουν κι άλλες παραλλαγές της θεωρίας, που έρχονται επικουρικά να καλύψουν τις συναφείς ανακολουθίες που προκύπτουν. Ετσι, για παράδειγμα, ένας από τους βασικούς Σλαβομακεδόνες θεωρητικούς εξηγεί πως από τα μέσα του 19ου αιώνα οι Σλάβοι της Μακεδονίας άρχισαν να συγκρούονται με τους Ελληνες στη διεκδίκηση του ιστορικού δικαιώματος να εμφανίζονται ως απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων. Επειδή, όμως, αντιλαμβάνεται όπως κάθε κοινός νους ότι είναι αστείο να ονομαστούν οι Μακεδόνες ως Σλάβοι και οι Σλάβοι της ΠΓΔΜ ως Μακεδόνες, ο γόρδιος δεσμός λύνεται ως εξής: «Δεν ήταν δυνατόν (οι Σλαβομακεδόνες) να παραμείνουν αδιάφοροι και να μην αισθάνονται αγάπη για την πατρίδα τους και την ιστορία τους…

Το ότι ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος δεν ήταν Σλάβοι, αλλά θεωρούνταν ως Σλάβοι, από έναν σλαβικό λαό που αποζητούσε όνομα και εθνική ταυτότητα, δεν είναι ουσιώδες. Οπως κάθε εθνικός ρομαντισμός, έτσι και ο μακεδονικός επέμεινε να τηρήσει μια συνέχεια με την προηγούμενη εθνότητα…» (Ντράγκαν Τασκόφσκι «Σχετικά με την εθνογένεση του Μακεδονικού Λαού»). Το απόσπασμα είναι το κλειδί για κάθε «κατανόηση» των ιστορικών παραδοξολογιών των περισσότερων εθνικών ιστορικών της FYROM και της επίσημης «εθνογένεσης»…

Τ. ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ
katsimar@yahoo.gr

Το λεγόμενο Μακεδονικό ή Σκοπιανό ζήτημα είναι το θέμα των ημερών, σήμερα δε πραγματοποιείται άλλη μία συνάντηση σε επίπεδο πρέσβεων μεταξύ Ελλάδος και Π.Γ.Δ.Μ. Με αφορμή λοιπόν τα παραπάνω και μετα απο αποχή πολλών ημερών από τα δρώμενα των ελληνικών ιστολογίων, επιστρέφω για να καταγράψω με ηλεκτροική μελάνη κάποιες σκέψεις.

Κάνοντας ένα απολογισμό τους ως άνω θέματος για τα όσα έχουν συμβεί μέχρι στιγμής παρατηρώ: α) Ότι σε όλο τον κόσμο είτε επίσημα, σε επίπεδο πολιτείας δηλαδή, είτε ανεπίσημα στο επίπεδο του λαού η Π.Γ.Δ.Μ προσδιορίζεται και αναφέρεται με το όνομα Μακεδονία και ο λαός της Μακεδόνες. β) Οι ίδιοι οι πολίτες της Π.Γ.Δ.Μ έχουν πλέον βαθεία την συνείδηση οτι ονομάζονται μακεδόνες και η χώρα τους Μακεδονία και πώς να μην νιώθουν έτσι αφού αυτή η συνείδηση καλιεργείται σε αυτούς απ’ το 1860 τουλάχιστον. γ) Είναι γεγονός αναμφισβήτητο οτι η αρχαία Μακεδονία εκτεινόταν και σε περιοχές εκτός της σημερινής περιφέρειας της Μακεδονίας της σύγχρονης Ελλάδος. π.χ Αλβανία, Π.Γ.Δ.Μ, Βουλγαρία. δ) Το κλίμα σε επίπεδο πολιτικό στην Ελλάδα έχει αρχίσει να έχει ένα άρωμα ηττοπάθειας και ενδεχόμενου κατ’ επέκταση ενδοτισμού στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Αυτό που δεν είναι ξεκάθαρο μέχρι στιγμής είναι το τί διακυβεύεται πέρα απ’ το όνομα. Όλοι λίγο πολύ έχουμε γίνει αποδέκτες πληροφοριών για αυτό το θέμα, όλοι λίγο πολύ αντιλαμβανόμαστε το τι μπορεί να στηριχθεί στο όνομα Μακεδονία ως ονομασία της Π.Γ.Δ.Μ. Αλλά επισήμως δεν υπάρχει τίποτα.

Έχω την εντύπωση οτι η Ελλάδα σε αυτό το πρόβλημα είναι μόνη της και στηρίζεται αποκλειστικά στις δικές τις δυνάμεις και στα δικά της διπλωματικά όπλα. Αυτό σημαίνει οτι οι λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις έχουν συμφέρον να στηρίζουν την άλλη πλευρά και αυτό λέει πολλά! Θεωρώ οτι αυτό μπορεί να μην είναι θετικό ως προς την επίλυση αυτού του προβλήματος προς όφελός μας αλλά είναι πέρα για πέρα θετικό για την χώρα μας σε ένα άλλο απίπεδο. Και εξηγούμε με μία ερώτηση ρητορική…Πότε το συμφέρον των Μεγάλων Δυνάμεων όταν συνέπιπτε με το συμφέρον των μεμονομένων χωρών βγήκε εν τέλει οφέλιμο για αυτές τις μεμονομένες χώρες;;; 

Και απαντώ, ΠΟΤΕ!

Παραδείγματα πολλά και απ’ την σύγχρονη ελληνικά ιστορία, βλέπε Μικρασσιατική Καταστροφή.

Κλείνω αυτή την δημοσίευση με μία ευχή΄Να είμαστε ενωμένοι ως λαός και να αρχίσουμε πάλι να μεγαλουργούμε εσωτερικώς ώστε να μπορούμε να εξωτερικεύουμε την δύναμή μας!

Είμαστε μόνοι σε αυτό το πρόβλημα αλλά όχι αδύναμοι! Όπως και να “επιλυθεί” σύντομα θα κληθούμε και πάλι να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες αυτής της λύσης!

Ο κ. Ιερώνυμος είναι ο νέος Αρχιεπισκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος. Η εκλογή έγινε στη δεύτερη ψηφοφορία.

Ο μέχρι σήμερα μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας έλαβε στο β’ γύρο 45 ψήφους. Ο μητροπολίτης Σπάρτης κ. Ευστάθιος έλαβε 27 ψήφους, ενώ στην κάλπη βρέθηκαν και δύο λευκά.

Λίγο μετά τις 11.30 το πρωί έγινε γνωστό ότι η πρώτη ψηφοφορία απέβη άκαρπη με τον μητροπολίτη Θηβών κ. Ιερώνυμο να προηγείται με 33 ψήφους έναντι 26 για τον μητροπολίτη Σπάρτης.

Τέσσερις μητροπολίτες δικδίκησαν τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Πρόκειται για τους μητροπολίτες Θηβών κ. Ιερώνυμο, Σπάρτης κ. Ευστάθιο, Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο και Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμο.

Ικανοποίηση στο Φανάρι

Την ικανοποίησή του για την εκλογή του κ. Ιερώνυμου εξέφρασε το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η εκτίμηση προς την προσωπικότητα του μητροπολίτη Θηβών κ. Ιερωνύμου είναι μεγάλη και παλαιά και η προσδοκία για τη συνεργασία μαζί του στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της Ορθοδόξου Εκκλησίας ακόμα μεγαλύτερη, τονίζουν στο Φανάρι.

Οι δεσμοί του μητροπολίτη Θηβών με το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχουν ενισχυθεί και από την παρουσία τα τελευταία δέκα χρόνια στην πατριαρχική αυλή, ιερέων, πνευματικών τέκνων του μητροπολίτη Θηβών. Ο νυν μέγας εκκλησιάρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου αρχιμανδρίτης Αθηναγόρας προέρχεται από τη Μητρόπολη Θηβών και συνέδεε το Φανάρι με αυτήν.

Αρχαιολόγος και Θεολόγος

Ο μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ. Ιερώνυμος (κατά κόσμον Ιωάννης Λιάπης), γεννήθηκε το 1938 στα Οινόφυτα Βοιωτίας.

Eίναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής (Τμήμα Αρχαιολογίας) και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών . Μετέβη για μεταπτυχιακές σπουδές στο Γκρατζ Αυστρίας και στο Ρέγκενσμπουργκ και το Μόναχο της Γερμανίας.

Χειροτονήθηκε το 1967 διάκονος και πρεσβύτερος. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ.Θηβών και Λεβαδείας (1967-1978) και Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου (1978-1981).

Εξελέγη και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης το 1981. Διεκδίκησε το 1998 τον αρχιεπισκοπικό θρόνο, όταν εξελέγη ο μακαριστός Χριστόδουλος.

Τάχθηκε κατά των λαοσυνάξεων για το θέμα των ταυτοτήτων το 2001, ενώ διαφορετική στάση σε σύγκριση με την πλειονότητα των μητροπολιτών κράτησε στα τέλη του 2006 και στις αρχές του 2007 όταν παρ’ ολίγον να επαναληφθεί σύγκρουση Φαναρίου- Ελλαδικής Εκκλησίας για την Εκκλησιαστική Δικαιοσύνη.

Εδώ και μερικά χρόνια ασχολείται με τη συγγραφή. Το 2005 εξέδωσε τον πρώτο τόμο της σειράς «Χριστιανική Βοιωτία» που αναφέρεται στην εμφάνιση του χριστιανισμού στη Βοιωτία. Ετοιμάζει άλλους δύο τόμους.

πηγή in.gr

Έντονη φημολογία έχει αναπτυχθεί έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών, όπου δεκάδες δημοσιογράφοι αλλά και υποστηρικτές των τεσσάρων μητροπολιτών παρακολουθούν τη διαδικασία εκλογής νέου Αρχιεπισκόπου, που διεξάγεται στο εσωτερικό του Ναού κεκλεισμένων των θυρών.

Η πρώτη ψηφοφορία ολοκληρώθηκε χωρίς αποτέλεσμα, όπως εξάλλου αναμενόταν και οι ιεράρχες προσέρχονται εκ νέου στην κάλπη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, που δεν επιβεβαιώνονται μέχρι στιγμής, ο μητροπολίτης Θηβών Ιερώνυμος συγκέντρωσε κατά την πρώτη ψηφοφορία 33 ψήφους.

Ακολουθούν ο μητροπολίτης Σπάρτης με 26 και οι μητροπολίτες Δημητριάδος Ιγνάτιος και Θεσσαλονίκης Άνθιμος με 7 ψήφους ο καθένας.

ΠΗΓΗ ΣΚΑΙ.gr